De verborgen oorzaak van onze diepste familie frustraties 
Voor het eerst lees ik een heldere uitleg over een zeer herkenbare dynamiek die veel families meemaken. Daarom wil ik dit verhaal delen met alle moeders, vaders en kinderen die zichzelf, en bovenal de werkelijke oorzaak van hun frustraties, herkennen in dit verhelderende verhaal van Matt en Joy Kahn. En hopelijk begin je te begrijpen wat er in je eigen gezin is misgegaan.
Het verhaal van Matt en Joy gaf mij troost en het gevoel van erkenning en begrip van een diep, onbenoembaar verdriet waar ik als moeder doorheen ben gegaan. Zij hebben hieraan woorden gegeven en zo viel het een en ander in mijn systeem meer op hun eigen plek.
We waren ooit een normaal, gezellig gezin maar op een keer werd dat doorbroken en eindigde de verbinding en saamhorigheid in het grote niets.
Want ik wás die moeder die alle ballen in de lucht probeerde te houden. Boven alles wilde ik mijn kinderen veiligheid geven en beschermen. Ik wilde voorkomen dat hen iets lelijks of ernstigs zou overkomen. Dus gaf ik de nodige adviezen, was ik regelmatig matig boos en wilde ik consequent zijn in afspraken, wat zij natuurlijk als ‘streng’ ervaarden. En tja, ik was inderdaad die intense en emotionele moeder. Maar ik was wel de altijd aanwezige moeder, bij wie ze hun frustraties en boosheid onbeperkt konden droppen. Want ik was veilig genoeg. Dat weer wel. Inmiddels zijn mijn volwassen kinderen mooie, ondernemende, sociale, zelfstandige mensen geworden. Dat ook weer wel.
Mocht je verder over het thema ‘verborgen familie frustraties’ willen praten en/of er dieper op ingaan om jouw eigen familie situatie te begrijpen, te verwerken en/of een nieuwe plek te geven, dan kun je bij mij een afspraak maken via Contact
Harte groet
Gina
De verborgen oorzaak van onze diepste familie frustraties
Er speelt zich een stille, diepgaande dynamiek af in bijna elk familiesysteem, maar er wordt zelden over gesproken totdat we al ver in ons eigen helingsproces zijn
Het is dit: de ouder waar we het meest gefrustreerd over zijn, is meestal niet de ouder waar het probleem is ontstaan.
Als we terugkijken op onze jeugd, is het heel normaal om enorme, onopgeloste frustraties te voelen jegens de ouder die er altijd was. We herinneren ons hun intensiteit, hun controle, hun angst of hun eisen. We herinneren ons de manieren waarop ze niet perfect aan onze behoeften voldeden. We herinneren ons de wrijving.
Maar wat we vaak over het hoofd zien, is dat de ouder die aanwezig was, het veilige doelwit werd voor de pijn die werd veroorzaakt door de ouder die afwezig, niet beschikbaar of onverschillig was.
We projecteren onze diepste woede op de ouder die bleef, om onszelf te beschermen tegen de verwoestende pijn van de ouder die ons in de steek liet.
Dit is niet zomaar een psychologische theorie. Het is iets wat we allebei hebben meegemaakt.
Voor Matt betekende opgroeien dat hij moest omgaan met de intensiteit, woede en controle van zijn moeder. Jarenlang was hij bang voor haar luide stem en agressieve gedrag, en lange tijd richtte hij zijn frustratie volledig op haar. Zij was het zichtbare probleem. Zij was degene die de spanning in huis veroorzaakte.
Maar onder die zichtbare spanning schuilde het passieve gedrag en de verslavende patronen van zijn vader. Zowel Matt als zijn moeder werden diepgaand beïnvloed door de daden van zijn vader, maar omdat zijn moeder degene was die hard werkte om alles bij elkaar te houden en voor het gezin te zorgen, werd zij het doelwit van de beschuldigingen. Matt richtte zijn frustratie op haar, volledig voorbijgaand aan het feit dat de passiviteit en patronen van zijn vader eigenlijk een veel grotere bijdrage leverden aan de ontwikkeling van zijn eigen patronen. Hij had onbewust de passiviteit van zijn vader overgenomen, terwijl hij de intensiteit van zijn moeder de schuld gaf.
Voor Joy zag de dynamiek er anders uit, maar het mechanisme was precies hetzelfde. Toen Joy jong was, had haar vader een affaire en verliet haar moeder het huwelijk. Joy was woedend. Ze was boos dat het gezin uit elkaar viel, maar onder die woede lag het diepe, verpletterende gevoel dat ze door haar vader in de steek was gelaten.
Toch richtte ze haar woede niet op hem. In plaats daarvan gaf ze haar moeder de schuld van haar vertrek. Ze projecteerde al haar woede op de moeder die er wél was en voor haar zorgde, terwijl ze tegelijkertijd vocht om de aandacht en liefde van de vader die het gezin had verraden. Ze beschermde de ouder die de wond had veroorzaakt door de ouder die er wél was te straffen.
Dit is wat het ego doet om te overleven.
Als we jong zijn, is de pijn van het erkennen dat een ouder emotioneel niet beschikbaar is, verslaafd is of ons in de steek laat, simpelweg te groot voor ons zenuwstelsel om te verwerken. Dus stoppen we het weg. We nemen al dat ondraaglijke verdriet en zetten het om in frustratie, en we richten die frustratie op de ouder die veilig genoeg is om het te ontvangen – de ouder die nergens heen gaat.
We geven de moeder die probeert het gezin bij elkaar te houden de schuld dat ze “te controlerend” is, in plaats van te rouwen om de vader wiens passiviteit haar dwong de hele last te dragen.
We geven de ouder die uiteindelijk een giftig huwelijk verlaat de schuld van het ‘uit elkaar vallen van het gezin’, in plaats van te rouwen om de ouder wiens verraad het huwelijk onhoudbaar maakte. We vechten voor de liefde van de ouder die ons afwijst, en we wijzen de ouder af die van ons houdt.
Het inzien van deze dynamiek is een van de meest bevrijdende momenten in een helingsproces. Het betekent niet dat de huidige ouder perfect was. Het betekent niet dat hun intensiteit, controle of fouten geen echte schade hebben aangericht.
Maar het betekent wel dat onze frustratie eindelijk de ruimte krijgt om zich te uiten.
Wanneer we stoppen met al onze woede te projecteren op de ouder die is gebleven, moeten we eindelijk het verdriet onder ogen zien van de ouder die er niet echt was. En hoewel dat verdriet zwaar is, is het ook zuiver. Het is het verdriet dat ons daadwerkelijk geneest. Het is het verdriet dat ons in staat stelt te stoppen met het herhalen van de patronen van de ouder die we stiekem beschermden.
Als je merkt dat je diepe, onopgeloste frustratie koestert jegens de ene ouder, terwijl je de andere ouder ‘vrij spel’ geeft, nodigen we je uit om wat dieper te kijken.
Op wie was je eigenlijk wérkelijk boos? En wie was er veilig genoeg om die woede voor je te dragen?
Wanneer we eindelijk de waarheid over onze familiedynamiek inzien, stoppen we met vechten tegen de spoken uit onze kindertijd en worden we eindelijk open voor de heelheid van ons eigen leven.
Door: Matt en Joy Kahn
https://home.mattandjoy.org/